Młoda Polska był to okres w dziejach literatury polskiej, który obejmował lata od 1891 roku do 1918 roku. Do tej epoki literackiej dołączają do znaczenia nowe prądy artystyczne, jak i umysłowe, takie jak modernizm, symbolizm, dekadentyzm, ekspresjonizm, impresjonizm oraz katastrofizm.
Najwybitniejszymi twórcami tej epoki byli to: Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Jan Kasprowicz, Stefan Grabiński, Stanisław Wyspiański, Stefan Żeromski, Władysław Stanisław Reymont, Gabriela Zapolska, Wacław Berent.
Twórcy młodopolscy odrzucali racjonalistyczną filozofię pozytywizmu i nawiązywali do tradycji romantycznej, gdzie woleli okazywać swoje uczucia oraz wiarę w lepsze czasy dla całego kraju ojczystego.
To właśnie epoka młoda polski była bardzo znaczącą epoką literacką dla polskich twórców literatury oraz sztuki, która miała bardzo duże znaczenie zarówno w Polsce, jak i w całej Europie.